Shkup, 6 janar – Kur kalendari i afrohet në heshtje fundit të vitit dhe dritat festive nëpër shtëpi fillojnë të flasin më shumë se fjalët, festat na rikujtojnë atë që është thelbësore – ngrohtësinë e shtëpisë, aromën e bukës me monedhë, përqafimin që zgjat më shumë se çdo fjalë. Në ato ditë, koha duket sikur ndalet për një çast, duke lënë hapësirë për kujtime, mirënjohje dhe shpresë.

Në këtë atmosferë festive zhvilluam bisedën me Zoran Ljutkov – një emër i njohur për publikun maqedonas fillimisht si aktor, e sot edhe si ministër i Kulturës dhe Turizmit. Por pas rolit publik dhe përgjegjësive që sjell funksioni, qëndron një bashkëshort, baba dhe njeri familjar, i cili me të njëjtën përkushtim me të cilin ka ndërtuar role në skenë, ndërton edhe historinë e tij familjare. Së bashku me bashkëshorten e tij Maja Ljutkov, gjithashtu aktore, dhe vajzat e tyre Sirma dhe Galena, festat për të nuk janë thjesht data, por momente të gjalla të mbushura me të qeshura, bashkëjetesë dhe gëzim të ndarë.

Në këtë intervistë, ministri na çon përmes kujtimeve të fëmijërisë për Vitin e Ri, Badnikun dhe Krishtlindjen, ritualeve familjare që sot ua përcjell vajzave të tij, si dhe mendimeve për balancën mes angazhimit profesional dhe rolit më të rëndësishëm në jetë – atij të babait. Me ndjeshmëri aktori dhe sinqeritet njerëzor, ai flet për shtëpinë si ndjenjë, jo si vend, për traditat që mbahen në zemër dhe për vlerat që mbeten edhe kur dritat fiken.

Kjo është një intervistë festive për familjen si strehë, për dashurinë që mësohet përmes gjesteve të vogla të përditshme dhe për besimin se, kudo që të jemi – nëse jemi bashkë, jemi në shtëpi.

Duke e nisur bisedën me kujtimet e Vitit të Ri, Badnikut dhe Krishtlindjes, ministri Zoran Ljutkov na kthen atje ku, siç thotë, janë ngulitur emocionet më të forta dhe më të pastra të fëmijërisë.

“Familja gjithmonë në vend të parë! Kështu më ka mbetur në kujtesë nga fëmijëria – ta përqafosh dhe t’i urosh atij që e di se gjithmonë do të qëndrojë pranë teje në të mirë e në të keq, ashtu si edhe ti për të. Këtë ua përcjell edhe vajzave të mia. Kudo që të jesh, të jesh me familjen.”

Flasim për dinamikën festive në shtëpinë e tyre – për momentet kur gara e përditshme me kohën më në fund ngadalësohet dhe shtëpia fillon të marrë frymë në ritmin e festave. Përgatitjet, siç thotë ai, nuk janë vetëm detyrim, por hyrje në gëzimin dhe bashkëjetesën që pasojnë.

“Duke qenë se gjatë gjithë vitit jemi në garë me kohën dhe me veten, përgatitjet për festat e Vitit të Ri shkojnë shkëlqyeshëm. Zbukurimi i pemës është pjesa e parë e përgatitjeve, dhe varja e zbukurimeve ku secili ka historinë e vet është emocioni i parë dhe shenja se, kudo që të jesh, së shpejti do të mbërrijë… Vitet e fundit këtë periudhë e shfrytëzojmë për t’u paketuar dhe për të udhëtuar diku familjarisht, për t’u gëzuar me njëri-tjetrin, për të dëshmuar rritjen e vajzave tona me shpejtësinë e dritës dhe për t’u gëzuar për çdo aftësi të re të fituar (skiimin). Ndërsa unë dhe bashkëshortja ime Maja ulemi në ndonjë vend me diell dhe shijojmë kohën e kaluar së bashku.”

Për të, festat nuk janë të lidhura me një adresë të vetme, por me njerëzit me të cilët i ndan, ndërsa thelbi mbetet gjithmonë i njëjtë – bashkëjetesa dhe ritualet që i shoqërojnë.

“Ajo që nuk është tradicionale në familjen tonë është thënia: PARA KRISHTLINDJES, PAS KRISHTLINDJES – KU TË JESH, NË SHTËPI TË JESH! Për ne, shtëpia është aty ku jemi bashkë, por kudo që të jemi përgatisim tryezën tradicionale, gatuajmë ushqime të shijshme, bashkëshortja gatuan bukë shtëpie me monedhë për Badnik, kemi degë badniku që i thyejmë nga mali dhe gëzohemi për kohën e kaluar bashkë.”

Në pyetjen nëse festat i përjeton si kohë qetësie në shtëpi apo si mundësi për udhëtim familjar, ministri Ljutkov zbulon sinqerisht se kjo periudhë për familjen e tij nënkupton lëvizje, ndryshim dhe largim të përbashkët nga rutina.

“Kjo është periudha kur paketojmë dhe të gjithë bashkë shkojmë në PUSHIME DIMËRORE (edhe pse puna jo gjithmonë më lejon të jem plotësisht në pushim).”

Me buzëqeshje dhe ngrohtësi, ai përshkruan rolin e tij në kuzhinën festive, ku përgatitjet nuk janë ndarje detyrash, por një tjetër arsye për bashkim familjar.

“Për mua nuk ka kënaqësi më të madhe sesa t’i shoh Majën, Galenën dhe Sirmën duke u argëtuar gjatë përgatitjeve. Unë zakonisht jam përgjegjës për përgatitjen e peshkut – të të gjitha llojeve dhe në të gjitha mënyrat (varësisht nga dëshira).”

Duke folur për gëzimin festiv që ndjehet më fort përmes buzëqeshjeve të fëmijëve, ai zbulon se edhe dhuratat në shtëpinë e tyre kanë një formë të veçantë dhe të ngrohtë.

“Që kur vajzat tona u rritën aq sa ta kuptonin se Babagjyshi është mami dhe babi, ramë dakord të luajmë ‘Babagjyshi i Fshehtë’. Shkruajmë emrat tanë dhe secili tërheq një emër (jo të vetin) dhe atij që të bie duhet t’i blesh dhuratë… Vendosim një buxhet simbolik dhe shkojmë për dhurata. Në mbrëmjen e Vitit të Ri i hapim dhe gëzimi nuk ka fund.”

Kur biseda u kthye te arti dhe frymëzimi festiv, ministri Ljutkov, me humorin e tij të njohur, e përshkroi shpirtin familjar përmes një vepre imagjinare.

“Nuk mund të veçoj film apo shfaqje, por sikur ta xhironim ose ta luanim si shfaqje, do të quhej ‘Ljutkovët në rrugë për Vitin e Ri’ (qesh).”

Me dashuri për detajet, ai tregon si përvoja profesionale si aktor e ka ndihmuar të krijojë magji festive për vajzat e tij përmes skenarëve të vogla dhe shenjave simbolike.

“Nuk jam maskuar si Babagjysh për vajzat sepse jam i sigurt që do të më njihnin, por shpikja skenarë të ndryshëm se si Babagjyshi kishte ardhur dhe i kishte lënë dhuratat në oborr nën pemë, bëja gjurmë me miell… duke thënë se janë gjurmët e Babagjyshit. Seriozisht merresha me këtë që, kur t’i gjenin dhuratat, të ishin të bindura se Babagjyshi sapo kishte kaluar.”

Duke reflektuar për vitin që lamë pas, ai thotë se suksesi i tij më i madh personal nuk lidhet me arritje profesionale, por me praninë dhe vëmendjen ndaj familjes.

“Viti 2025 ishte jashtëzakonisht i vështirë për të ruajtur balancën mes punës dhe familjes, sidomos për t’u kushtuar vëmendje fëmijëve që janë në vite shumë interesante dhe kanë nevojë për mua. Pavarësisht sa i gjatë ishte dita, gjatë kohës me ta arrija t’i fikja detyrimet e punës. Këtë do ta quaja sukses.”

Në aspektin profesional, ai e përshkruan vitin si sfidues, por vendimtar për vendosjen e themeleve në kulturë dhe turizëm.

“Vit sfidues dhe ndoshta më i rëndësishmi, sepse u vendosën themelet e kulturës dhe turizmit si forcë e përbashkët për zhvillim ekonomik. Punuan për zgjidhje të reja ligjore, strategji kombëtare për kulturën dhe reforma që do të reflektojnë shpresë në 2026.”

Lidhur me sfidat, ai thekson lajmet e rreme si problem serioz, por edhe këmbënguljen si mësim jetësor.

“Nuk ka dorëzim nga qëllimi i vendosur – as profesionalisht, as privatisht.”

Në fund, dëshirat e tij për Vitin e Ri janë të thjeshta dhe thelbësore:

“Të gjallë, të shëndetshëm, të lumtur. Harmoni në familje dhe me miqtë. Nuk ka sfidë më të madhe.”

Gabriela Dodevska Gligorovska