“Një tjetër burrë më bëri të ndihem grua sërish”- Gruaja rrëfen për aferën që po ia shkatërron jetën

Ajo është një grua në mesin e të tridhjetave, me një jetë që nga jashtë duket e rregullt dhe e plotë. Ka një familje, një punë të qëndrueshme dhe rutina ditore që nuk lënë vend për pyetje. Por pas buzëqeshjeve dhe normalitetit të imponuar, ajo fsheh një dilemë që nuk ia ka treguar askujt.

Për muaj me radhë, ka jetuar mes dëshirës dhe fajit, mes asaj që është dhe asaj që ndihet se ka humbur. Kur heshtja bëhet e padurueshme dhe mendimet nuk e lënë më të flejë, ajo vendos t’i drejtohet një psikologeje, me shpresën se një zë i huaj do t’i japë përgjigje atje ku vetja nuk po arrin më.

Rrëfimi i plotë:

E dashur psikologe,

Nuk e di nëse po të shkruaj për të kërkuar falje, apo për të kërkuar leje nga vetja ime që të vazhdoj të jetoj normalisht.

Jam 36 vjeç, e martuar prej dhjetë vitesh, me dy fëmijë dhe një jetë që nga jashtë duket e qetë. Por prej gjashtë muajsh, mbaj një sekret që po më rëndon çdo ditë e më shumë. Kam hyrë në një aferë seksuale me një koleg pune — diçka që filloi si bisedë, si ndjesi e vogël vëmendjeje, dhe përfundoi duke më tronditur gjithë balancën.

Nuk ishte vetëm dëshirë fizike. Ishte ndjenja se dikush më shihte, më dëgjonte, më donte si grua, jo vetëm si nënë apo bashkëshorte. Për herë të parë pas shumë vitesh, u ndjeva e gjallë. Dhe pikërisht kjo më tremb.

Pas çdo takimi, më mbulon faji. Shikoj burrin tim në sy dhe ndjej sikur po e tradhtoj edhe kur hesht. Nuk dua ta lëndoj, por nuk jam as e sigurt nëse jam ende ajo që ai mendon se jam.

Pyetja ime është kjo:
A jam një grua e keqe, apo thjesht një grua e humbur?

— E paemër

Përgjigjja e psikologes:

E dashur e paemër,

Ti nuk je as e keqe dhe as e pashpirt. Je një grua që ka injoruar nevojat e veta për shumë gjatë, derisa ato gjetën një rrugë tjetër për të dalë në sipërfaqe.

Afera jote nuk është shkaku i problemit, por simptoma e tij. Pyetja e vërtetë nuk është pse ndodhi marrëdhënia jashtëmartesore, por çfarë mungonte brenda teje përpara se ajo të ndodhte.

Faji që ndjen tregon se ke vlera dhe ndërgjegje. Por faji nuk duhet të jetë vendi ku jeton, vetëm vendi ku ndalesh për të reflektuar.

Tani ke tre rrugë përpara:

Të vazhdosh kështu dhe të gërryhesh nga brenda.

Të ndërpresësh aferën dhe të përballesh me boshllëkun që ajo mbulonte.

Të ballafaqohesh sinqerisht me veten dhe martesën tënde — me ose pa rrëfim.

Çfarëdo që zgjedh, bëje jo nga frika, por nga respekti për veten.

Ti nuk ke nevojë për gjykim. Ke nevojë për qartësi.

— Psikologia