Katari thotë se shtetet e Gjirit nuk mund të mbështeten vetëm te SHBA-të për mbrojtje

Shtetet e Gjirit nuk mund të mbështeten vetëm te Shtetet e Bashkuara dhe aleancat ndërkombëtare për sigurinë e tyre dhe duhet të bëhen më të vetëmjaftueshme, tha të hënën zëdhënësi i Ministrisë së Jashtme të Katarit, Majid al-Ansari.

“Ne duhet ta kuptojmë se prania e forcave ndërkombëtare në rajon, prania e një aleance strategjike me Shtetet e Bashkuara, është shumë e rëndësishme, por nuk është e mjaftueshme”, tha ai në Forumin Hili në Abu Dhabi, shkruajnë mediat e huaja.

“Mjaftueshmëria kur bëhet fjalë për sigurinë është e vetmja rrugë përpara”, shtoi ai, duke theksuar se shtetet e Gjirit ende kanë nevojë për partnerët dhe aleatët e tyre, por nuk mund të mbështeten vetëm tek ata.

Doha gjithashtu ka luajtur një rol kyç ndërmjetësimi midis Uashingtonit dhe Teheranit, pasi konflikti ka dëmtuar sigurinë dhe transportin detar rajonal.

Muajin e kaluar, kryeministri i Katarit, Sheikh Mohammed bin Abdulrahman Al Thani, udhëtoi për në Teheran si pjesë e përpjekjeve të ndërmjetësimit.

Irani dhe Omani, të cilët kufizohen me Ngushticën e Hormuzit, kanë diskutuar gjithashtu një korridor të përkohshëm transporti dhe masa për pastrimin e minave mes ndërprerjeve të trafikut përmes rrugës ujore strategjike.

Kujtojmë se Katari strehon bazën më të madhe ushtarake amerikane në Lindjen e Mesme dhe është sulmuar nga Irani gjatë konfliktit, duke përfshirë sulme që synojnë infrastrukturën energjetike.

Raketa dhe dronët iranianë kanë goditur gjithashtu drejtpërdrejt Arabinë Saudite, Bahreinin, Kuvajtin dhe Emiratet e Bashkuara Arabe.

Sulmet e Teheranit ndaj objekteve ushtarake, infrastrukturës energjetike dhe vendeve civile në rajon shkaktuan një reagim të fortë nga shtetet e Gjirit.

Alternativa e sigurisë rajonale

Turqia, Arabia Saudite dhe Pakistani nënshkruan Marrëveshjen e Përbashkët të Mbrojtjes së Mekës në gusht, sipas së cilës një sulm i armatosur ndaj njërit prej tre vendeve duhet të konsiderohet si një sulm ndaj të gjithëve.

Pakti synon të forcojë parandalimin kolektiv dhe bashkëpunimin mbrojtës, duke shënuar një ndryshim më të gjerë drejt marrëveshjeve të sigurisë më të zotëruara nga rajoni, ndërsa rajoni kërkon alternativa ndaj mbështetjes vetëm në garancitë e jashtme të sigurisë.