Argumentimi në favor të prindërimit tradicional

Gjatë fundjavës, John Farrell publikoi një kritikë të çuditshme për një ese timen që u botua në First Things. Eseja është një fragment nga libri im i ri, Truth Overruled: The Future of Marriage and Religious Freedom. Në libër, unë argumentoj në bazë të filozofisë, shkencës sociale dhe politikës publike që ripërcaktimi gjyqësor i martesës do të ketë pasoja negative për vendin tonë. Në kapitullin e fundit, kam vendosur debatin mbi natyrën e martesës dhe sek*sualitetit njerëzor në një diskutim më të gjerë, një diskutim nga antropologjia filozofike dhe teologjike.
Farrell e kritikon atë si shumë fetare dhe shumë joshkencore: “Nëse ka një gjë që artikulli nuk e diskuton fare, ajo është … antropologjia: shkenca e antropologjisë, siç do të kuptohej nga praktikuesit e një disipline të gjerë. ” Farrell mund të duhet ta rikonsiderojë shkencizmin e tij. Mbi të gjitha, antropologjia filozofike dhe teologjike e paradatojnë praktikën e antropologjisë shkencore me mijëvjeçarë. Dhe, në fakt, të vërtetat më të rëndësishme antropologjike – që të gjithë njerëzit janë krijuar të barabartë dhe të pajisur nga krijuesi i tyre me të drejta të patjetërsueshme – nuk janë aspak “shkencore”.

Nuk ekziston “prindërimi”

Sidoqoftë, nëse Farrell do ta shqyrtonte librin nga i cili ishte nxjerrë eseja e First Things, ai do të kishte gjetur prova të shumta shkencore për të mbështetur përfundimin se politika e martesës duhet të pasqyrojë të vërtetën se martesa është bashkimi i burrit dhe gruas. Një pjesë e këtij argumenti varet nga realiteti se nuk ekziston diçka të tillë si “prindërimi”. Ka nënë dhe ka baba – fëmijët bëjnë më së miri me të dy. Nëse do të kishte pasur ndonjëherë një argument në lidhje me antropologjinë njerëzore, atëherë është ky.
Disiplina të tjera joteologjike, gjithashtu, ofrojnë thellim në këtë temë. Në një përmbledhje të “hulumtimit më të mirë psikologjik, sociologjik dhe biologjik deri më sot”, Brad Wilcox, një sociolog në Universitetin e Virxhinias, zbulon se “burrat dhe gratë sjellin dhunti të ndryshme në misionin e prindërimit, që fëmijët të përfitojnë nga prindërit me stile të dallueshme të prindërimit dhe se prishja e familjes përbën një kër*cënim serioz për fëmijët dhe për shoqëritë në të cilat ata jetojnë.”
Wilcox zbulon se “shumica e baballarëve dhe nënave posedojnë talente specifike për seksin që lidhen me prindërimin, prandaj shoqëritë duhet të organizojnë role prindërore dhe pune për të përfituar nga mënyra në të cilën këto talente priren të shpërndahen në mënyra specifike për sek*sin”. Këto ndryshime nuk janë rezultat i roleve gjinore ose stereotipeve sek*suale. Ato janë çështje e asaj që vjen natyrshëm tek nënat dhe baballarët, çfarë nënat dhe baballarët kanë dëshirë të bëjnë me fëmijët e tyre.

Baballarët kanë role përcaktuese në prindërim

Siç e shpjegoj te Truth Overruled, baballarët luajnë role të rëndësishme në formimin si të djemve dhe të vajzave të tyre. Siç shpjegon sociologu David Popenoe nga Universiteti Rutgers, “pirgu i evidencave nga shkencat shoqërore mbështet idenë se prindërimi i diferencuar gjinor është i rëndësishëm për zhvillimin njerëzor dhe se kontributi i baballarëve në rritjen e fëmijëve është unik dhe i pazëvendësueshëm”. Popenoe përfundon:
“Ne duhet të mohojmë idenë se “mamat mund të përfaqësojnë baballarë të mirë “, ashtu siç duhet të mohojmë nocionin popullor se ‘baballarët mund të përfaqësojnë nëna të mira.’ Të dy gjinitë janë të ndryshme deri në thelb, dhe secila është e nevojshme – nga ana kulturore dhe biologjike – për zhvillimin optimal të një qenieje njerëzore.”
Cilat janë dhuntitë dalluese të nënave dhe baballarëve? Wilcox shpjegon se, “midis shumë talenteve dalluese që nënat sjellin në misionin prindëror, spikasin tre: aftësia e tyre për gjidhënie, aftësia e tyre për të kuptuar foshnjet dhe fëmijët dhe aftësia e tyre për t’u ofruar ushqim dhe rehati fëmijëve të tyre.” Dhe baballarët, shkruan Wilcox, “shkëlqejnë kur bëhet fjalë për disiplinën, lojën dhe sfidimin e fëmijëve të tyre për të përqafuar sfidat e jetës”.
Fëmijët e secilit se*ks, për më tepër, përfitojnë nga vëmendja e veçantë dhe plotësuese e një nëne dhe babai. Shikoni se çfarë bëjnë baballarët për bijtë dhe bijat e tyre.
Baballarët priren të jenë ata që merren me atë që sociologët e quajnë “lojë e ashpër” – duke u mësuar djemve të tyre se është në rregull të bllokojnë dikë duke i shtrënguar qafën, por jo të kafshojnë, tërheqin flokët ose nxjerrin sytë. Baballarët i ndihmojnë djemtë e tyre të kanalizojnë prirjet e tyre karakteristike mashkullore në aktivitete produktive. Kur kjo nuk ndodh, kostot sociale janë të larta. Wilcox shkruan, “Kri*minelët vijnë nga familjet e shpërbëra në një shkallë disproporcionale: 70 përqind e të miturve në shkollat e reformës shtetërore, 72 përqind e vra*sësve adoleshentë dhe 60 përqind e përd*hunuesve u rritën në shtëpi pa baba”. Baballarët kanë rëndësi për djemtë e tyre.

Mos e nënvlerësoni rëndësinë e ndërveprimit baba-bijë

Baballarët gjithashtu kanë rëndësi për vajzat e tyre. Për shkak se baballarët, mesatarisht, priren të jenë më trupmëdhenj se nënat dhe kanë zëra më të thellë, ka të ngjarë të jenë më të mirë në trembjen e të dashurve të këqij. Dhe për shkak se baballarët ishin djem vetë, ata e dinë se çfarë djali i gabuar mund të kërkonte tek vajza e tyre. Si rezultat, baballarët kanë më shumë të ngjarë të mbikqyrin se me kë po shoqërohet bija e tyre. Një baba dhe nënë e martuar janë modele të një marrëdhënieje të mirë mashkull-femër për vajzën e tyre.
Wilcox na informon se “35 përqind e vajzave në Shtetet e Bashkuara baballarët e të cilave i kishin braktisur para moshës 6 vjeç mbeteshin shtatzënë si adoleshente, se 10 përqind e vajzave amerikane baballarët e të cilave i kishin braktisur midis moshës 6 dhe 18 vjeç kishin mbetur shtatzënë si adoleshente dhe që vetëm 5 përqind e vajzave baballarët e të cilave kishin qëndruar me ta gjatë gjithë fëmijërisë mbetën shtatzënë”. Preferoni të keni një shans 35% apo 5% për t’u bërë një nënë adoleshente?

Martesa tradicionale ka rëndësi

Shkenca shoqërore konfirmon rëndësinë e martesës për fëmijët. Sipas dëshmive më të mira sociologjike në dispozicion, fëmijët sillen më mirë sipas pothuajse çdo treguesi të shqyrtuar kur rriten nga prindërit e tyre të martuar biologjikë. Studimet që kontrollojnë faktorë të tjerë, përfshirë varfërinë dhe madje gjenetikën, sugjerojnë që fëmijët e rritur në familje të pacë*nuara sillen më mirë në treguesit e arritjeve edukative, shëndetit emocional, zhvillimit familjar dhe sek*sual, dhe delik*uencës dhe bur*gosjes.

Një studim i botuar nga institucioni kërkimor me prirje të majtë Child Trends arrit përfundimin: “Nuk është thjesht prania e dy prindërve, por prania e dy prindërve biologjikë që duket se mbështet zhvillimin e fëmijëve, kërkimi tregon qartë se struktura familjare ka rëndësi për fëmijët dhe struktura e familjes që ndihmon më shumë fëmijët është një familje e drejtuar nga dy prindër biologjikë në një martesë me nivel të ulët konf*likti. Fëmijët në familje me një prind, fëmijët e lindur nga nëna të pamartuara dhe fëmijët në familje e njerkut ose marrëdhënie bashkëjetese përballen me rre*ziqe më të larta për rezultate të dobëta. Prandaj, në promovimin e martesave të forta dhe të qëndrueshme midis prindërve biologjikë ka dobi për fëmijët“.

Martesa u bën dobi të gjithëve, sepse ndarja e lindjes së fëmijëve dhe rritjes së tyre nga martesa rëndon mbi kalimtarët e pafajshëm – jo vetëm fëmijët, por të gjithë komunitetin. Kur prindërit nuk janë në gjendje të kujdesen për fëmijët e tyre, dikush duhet të ndërhyjë dhe se “dikush” është shpesh shteti. Duke inkurajuar normat e martesës, ekskluzivitetit sek*sual dhe qëndrueshmërisë, shteti forcon shoqërinë civile dhe zvogëlon rolin e vet.
Pra, po, antropologjia ka rëndësi. Është studiuar si filozofikisht dhe empirikisht. Dhe nuk është thjesht një çështje historike – ajo manifestohet në jetën tonë të përditshme. Dhe provat sociologjike të paraqitura këtu, dhe në librin tim të ri, tregojnë pse martesa si bashkim i burrit dhe gruas ka rëndësi./supergrate.net/

Autor: Ryan Anderson – bashkëpunëtor i lartë shkencor i William E. Simon në Heritage Foundation dhe autor i një libri të ri në lidhje me martesën.

Ngjarja paraprake

Armata e Maqedonisë së Veriut si anëtare e NATO-s, pjesë e KFOR-it

Ngjarja e ardhëshme

Vëllaznimi - Liria, derbi i Rrafshit të Dukagjinit

të fundit nga

AlbanianEnglishMacedonian